File n. 412 – 11:33 minuti – Lucretius

Imperfetto/diverso. Cerca Ctrl + F (find). Prossimo file n. 413
Scarico di file Word e Audio separati è possibile (download …)

Lectio n. 412 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur 2,1023-1174 [Rerum natura]
Læst som af Vergil: ritmo virgiliano
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)              0:00
 1023           Nunc animum   nobis adhibe   veram ad rationem.             [1]?
 1024             nam tibi vementer   nova res molitur ad auris             [ ]
 1025         accidere et   nova se species   ostendere rerum.              [ ]
 1026         sed neque tam facilis   res ulla est quin ea primum           [ ]
 1027           difficilis magis ad   credendum constet, itemque            [ ]
 1028             nil adeo   magnum neque tam   mirabile quicquam           [ ]
 1029             quod non paulatim   minuant mirarier omnes.               [ ]
 1030             principio   caeli clarum   purumque colorem,              [ ]?
 1031        quaeque in se cohibet,   palantia sidera passim,               [ ]
 1032             lunamque et solis   praeclara luce nitorem;               [ ]
 1033            omnia quae nunc si   primum mortalibus essent,             [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)
 1034                  ex improviso   si sint obiecta repente,              [ ]
 1035        quid magis his   rebus poterat   mirabile dici                 [ ]
 1036        aut minus ante quod auderent fore credere gentes?              [ ]!
 1037      nil, ut opinor: ita haec   species miranda fuisset.              [ ]
 1038           quam tibi iam nemo,   fessus satiate videndi,               [ ]?
 1039            suspicere in caeli   dignatur lucida templa!               [ ]
 1040             desine quapropter   novitate exterritus ipsa              [ ]
 1041             exspuere ex animo   rationem, sed magis acri              [ ]
 1042              iudicio   perpende et, si   tibi vera videntur,          [ ]
 1043         dede manus,   aut, si falsum est,   accingere contra.         [ ]
 1044          quaerit enim   rationem animus,   cum summa loci sit         [ ]
 1045                infinita foris   haec extra moenia mundi,              [1]
 1046            quid sit ibi porro   quo prospicere usque velit mens       [ ]?
 1047          atque animi   iactus liber   quo pervolet ipse.              [ ]
 1048               Principio nobis   in cunctas undique partis             [ ]
 1049           et latere ex   utroque supra   subterque per omne           [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)
 1050          nulla est finis; uti   docui, res ipsaque per se             [ ]?
 1051             vociferatur, et elucet natura profundi.                   [3]!
 1052               nullo iam pacto   veri simile esse putandumst,          [1]
 1053            undique cum versum   spatium vacet infinitum               [ ]
 1054            seminaque innumero   numero summaque profunda              [ ]
 1055           multimodis volitent   aeterno percita motu,                 [ ]
 1056             hunc unum   terrarum orbem   caelumque creatum,           [ ]
 1057          nil agere illa foris   tot corpora materiai;                 [ ]
 1058        cum praesertim hic sit   natura factus, ut ipsa                [ ]
 1059           sponte sua forte offensando semina rerum                    [ ]!
 1060        multimodis   temere incassum   frustraque coacta               [ ]
 1061              tandem coluerunt   ea quae coniecta repente              [ ]
 1062              magnarum   rerum fierent   exordia semper,               [ ]
 1063             terrai   maris et caeli   generisque animantum.           [ ]?
 1064       quare etiam atque etiam   talis fateare necesse est             [ ]
 1065              esse alios alibi   congressus materiai                   [ ]
 1066         qualis hic est, avido   complexu quem tenet aether.           [ ]
 1067            Praeterea   cum materies   est multa parata,               [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)              4:00
 1068         cum locus est praesto   nec res nec causa moratur             [ ]
 1069             ulla, geri debent   nimirum et confieri res.              [2]
 1070             nunc et seminibus   si tanta est copia quantam            [ ]
 1071               enumerare aetas   animantum non queat omnis,            [ ]
 1072        visque eadem et   natura manet   quae semina rerum             [2]
 1073       conicere in   loca quaeque queat   simili ratione               [ ]
 1074         atque huc sunt coniecta, necesse est confiteare               [ ]!
 1075              esse alios aliis   terrarum in partibus orbis            [ ]
 1076           et varias   hominum gentis   et saecla ferarum.             [ ]
 1077             Huc accedit ut in   summa res nulla sit una,              [ ]
 1078              unica quae gignatur et unica solaque crescat,            [ ]!
 1079           quin alicuius  siet   saecli permultaque eodem              [ ]
 1080        sint genere. in primis   animalibus inice mentem;              [ ]?
 1081            invenies   sic montivagum   genus esse ferarum,            [ ]
 1082         sic hominum   genitam prolem,   sic denique mutas             [ ]
 1083           squamigerum pecudes   et corpora cuncta volantum.           [ ]
 1084           quapropter   caelum simili   ratione fatendumst             [ ]
 1085          terramque et   solem lunam   mare, cetera quae sunt,         [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)
 1086           non esse unica, sed   numero magis innumerali;              [ ]!
 1087            quondoquidem vitae   depactus terminus alte                [ ]
 1088         tam manet haec et tam   nativo corpore constant,              [2]
 1089      quam genus omne quod hic   generatimst rebus abundans.           [ ]
 1090          Quae bene cognita si   teneas, natura videtur                [ ]!
 1091               libera continuo   dominis privata superbis              [ ]
 1092               ipsa sua per se   sponte omnia dis agere expers.        [ ]
 1093           nam pro sancta deum   tranquilla pectora pace               [ ]
 1094        quae placidum   degunt aevum   vitamque serenam,               [ ]
 1095           quis regere immensi   summam, quis habere profundi          [ ]
 1096           indu manu   validas potis est   moderanter habenas,         [ ]
 1097         quis pariter   caelos omnis   convertere et omnis             [ ]
 1098             ignibus aetheriis   terras suffire feraces,               [ ]
 1099            omnibus inve locis   esse omni tempore praesto,            [ ]
 1100           nubibus ut tenebras   faciat caelique serena                [ ]
 1101             concutiat sonitu,   tum fulmina mittat et aedes           [ ]
 1102           saepe suas   disturbet et in   deserta recedens             [ ]
 1103              saeviat exercens   telum quod saepe nocentis             [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)
 1104            praeterit exanimat  -que indignos inque merentis?          [ ]
 1105           Multaque post mundi   tempus genitale diemque               [ ]
 1106         primigenum   maris et terrae   solisque coortum               [ ]
 1107           addita corpora sunt   extrinsecus, addita circum            [ ]!
 1108            semina quae magnum   iaculando contulit omne;              [ ]
 1109         unde mare et   terrae possent   augescere et unde             [ ]
 1110           appareret   spatium caeli   domus altaque tecta             [ ]
 1111             tolleret a terris   procul et consurgeret aër.            [ ]
 1112          nam sua cuique locis   ex omnibus omnia plagis               [ ]
 1113            corpora distribuuntur et ad sua saecla recedunt,           [ ]!
 1114               umor ad umorem,   terreno corpore terra                 [2]?
 1115        crescit et ignem ignes   procudunt aetheraque aether,          [ ]
 1116             donec ad extremum   crescendi perfica finem               [ ]
 1117                omnia perduxit   rerum natura creatrix;                [ ]
 1118             ut fit ubi   nilo iam plus   est quod datur intra         [2]
 1119               vitalis   venas quam quod   fluit atque recedit.        [ ]
 1120             omnibus hic aetas   debet consistere rebus,               [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)              8:00
 1121               hic natura suis   refrenat viribus auctum.              [ ]
 1122          nam quaecumque vides   hilaro grandescere adauctu            [ ]
 1123            paulatimque gradus   aetatis scandere adultae,             [ ]
 1124           plura sibi assumunt   quam de se corpora mittunt,           [ ]?
 1125           dum facile in venas   cibus omnis inditur et dum            [ ]
 1126             non ita sunt late   dispessa ut multa remittant           [ ]
 1127              et plus dispendi   faciant quam vescitur aetas.          [ ]
 1128           nam certe fluere at  -que recedere corpora rebus            [ ]
 1129       multa manus dandum est;   sed plura accedere debent,            [ ]
 1130               donec alescendi   summum tetigere cacumen.              [ ]
 1131                inde minutatim   viris et robur adultum                [2]
 1132          frangit et in partem   peiorem liquitur aetas.               [ ]
 1133      quippe etenim quanto est   res amplior, augmine adempto,         [ ]
 1134            et quo latior est,   in cunctas undique partis             [ ]!
 1135           plura modo   dispergit et ab   se corpora mittit,           [ ]
 1136           nec facile in venas   cibus omnis diditur ei                [ ]
 1137     nec satis est,   pro quam largos   exaestuat aestus,              [ ]
 1138             unde queat tantum   suboriri ac suppeditare.              [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)
 1139          iure igitur pereunt,   cum rarefacta fluendo                 [ ]
 1140          sunt et cum externis   succumbunt omnia plagis,              [ ]
 1141           quandoquidem grandi   cibus aevo denique defit,             [ ]
 1142            nec tuditantia rem   cessant extrinsecus ullam             [ ]!
 1143          corpora conficere et   plagis infesta domare.                [ ]
 1144              sic igitur magni   quoque circum moenia mundi            [ ]
 1145              expugnata dabunt   labem putrisque ruinas.               [ ]
 1146              omnia debet enim   cibus integrare novando               [ ]
 1147             et fulcire cibus,   cibus omnia sustentare,               [ ]
 1148            nequiquam, quoniam   nec venae perpetiuntur                [ ]
 1149   quod satis est   neque quantum opus est   natura ministrat.         [ ]
 1150      iamque adeo   fracta est aetas   effetaque tellus                [ ]
 1151              vix animalia parva creat quae cuncta creavit             [ ]!
 1152          saecla deditque ferarum ingentia corpora partu.              [ ]!
 1153         haud, ut opinor, enim   mortalia saecla superne               [ ]
 1154                aurea de caelo   demisit funis in arva                 [ ]?
 1155          nec mare nec fluctus   plangentes saxa crearunt,             [ ]
 1156           sed genuit   tellus eadem   quae nunc alit ex se.           [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 2. bog (Oxford C.T.)
 1157           praeterea   mitidas fruges   vinetaque laeta                [ ]
 1158             sponte sua primum   mortalibus ipsa creavit,              [ ]
 1159           ipsa dedit   dulcis fetus   et pabula laeta;                [ ]
 1160          quae nunc vix nostro   grandescunt aucta labore,             [ ]
 1161           conterimusque boves   et viris agricolarum,                 [ ]?
 1162             conficimus ferrum   vix arvis suppeditati:                [ ]
 1163          usque adeo   parcunt fetus   augentque laborem.              [ ]
 1164       iamque caput   quassans grandis   suspirat arator               [ ]
 1165            crebrius, incassum   magnos cecidisse labores,             [ ]
 1166            et cum tempora temporibus praesentia confert               [ ]!
 1167           praeteritis, laudat   fortunas saepe parentis.              [ ]
 1168        tristis item   vetulae vitis   sator atque vietae              [ ]
 1169              temporis incusat   momen caelumque fatigat,              [ ]
 1170           et crepat, antiquum   genus ut pietate repletum             [ ]
 1171            perfacile angustis   tolerarit finibus aevum,              [ ]
 1172          cum minor esset agri   multo modus ante viritim.             [ ]
 1173           nec tenet omnia paulatim tabescere et ire                   [ ]!
 1174    ad (?)scopulum   spatio aetatis   defessa vetusto.                 [ ]
 _____________________________________________________________________________.. 

<<< versi / risultati [ ] della versificazione© >>>

Prossimo file n. 413
Titus Lucretius Carus: Om verdens natur 3,1-322 [Rerum natura]
Ritorna a INDEX !

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: