File n. 416 – 19:36 minuti – Lucretius

Imperfetto/diverso. Cerca Ctrl + F (find). Prossimo file n. 417
Scarico di file Word e Audio separati è possibile (download …)

Lectio n. 416 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur 3,830-1094 [Rerum natura]
Læst som af Vergil: ritmo virgiliano
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)              0:00
 830          Nil igitur   mors est ad nos   neque pertinet hilum,          [ ]
 831            quandoquidem   natura animi   mortalis habetur.             [1]
 832              et velut anteacto   nil tempore sensimus aegri,           [ ]
 833                ad confligendum   venientibus undique Poenis,           [ ]
 834                omnia cum belli   trepido concussa tumultu              [ ]
 835              horrida contremuere sub altis aetheris oris,              [ ]!
 836                in dubioque fuere utrorum ad regna cadendum             [ ]!
 837                omnibus humanis   esset terraque marique,               [2]
 838           sic, ubi non erimus,   cum corporis atque animai             [ ]
 839             discidium   fuerit quibus e   sumus uniter apti,           [ ]
 840            scilicet haud nobis   quicquam, qui non erimus tum,         [ ]
 841                accidere omnino   poterit sensumque movere,             [ ]?
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 842              non si terra mari   miscebitur et mare caelo.             [ ]
 843             et si iam   nostro sentit   de corpore postquam            [ ]
 844              distractast animi   natura animaeque potestas,            [1]?
 845           nil tamen est ad nos   qui comptu coniugioque                [ ]
 846          corporis atque animae   consistimus uniter apti.              [ ]
 847               nec, si materiem   nostram collegerit aetas              [ ]
 848             post obitum rursum  -que redegerit ut sita nunc est        [ ]
 849           atque iterum   nobis fuerint   data lumina vitae,            [ ]
 850           pertineat   quicquam tamen ad   nos id quoque factum,        [ ]
 851               interrupta semel   cum sit repetentia nostri.            [ ]
 852             et nunc nil ad nos   de nobis attinet, ante                [ ]
 853          qui fuimus,   nil iam de illis   nos adficit angor.           [ ]
 854              nam cum respicias   immensi temporis omne                 [ ]
 855           praeteritum spatium,   tum motus materiai                    [ ]
 856          multimodis quam sint,   facile hoc accrescere possis,         [ ]
 857             semina saepe in eodem, ut nunc sunt, ordine posta          [ ]!
 858         haec eadem,   quibus e nunc nos   sumus, ante fuisse.          [ ]
 859          nec memori   tamen id quimus   reprehendere mente;            [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 860             inter enim iectast   vitai pausa vageque                   [ ]?
 861            deerrarunt   passim motus   ab sensibus omnes.              [ ]
 862             debet enim, misere   si forte aegreque futurumst,          [ ]?
 863         ipse quoque esse in eo   tum tempore, cui male possit          [ ]
 864           accidere. id quoniam   mors eximit, esseque probet           [ ]
 865              illum cui possint   incommoda conciliari,                 [ ]
 866              scire licet nobis   nil esse in morte timendum            [ ]
 867            nec miserum   fieri qui non   est posse neque hilum         [ ]
 868            differre an   nullo fuerit   iam tempore natus,             [ ]
 869                 mortalem vitam   mors cum immortalis ademit.           [ ]
 870          Proinde ubi se videas   hominem indignarier ipsum,            [ ]
 871        post mortem fore ut aut   putescat corpore posto                [ ]
 872            aut flammis   interfiat   malisve ferarum,                  [ ]
 873          scire licet   non sincerum   sonere atque subesse             [ ]
 874         caecum aliquem   cordi stimulum,   quamvis neget ipse          [ ]
 875            credere se quemquam   sibi sensum in morte futurum.         [ ]
 876           non, ut opinor, enim   dat quod promittit et unde,           [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)              4:00
 877                nec radicitus e   vita se tollit et eicit,              [u]!
 878             sed facit esse sui   quiddam super inscius ipse.           [ ]
 879            vivus enim sibi cum   proponit quisque futurum,             [ ]
 880          corpus uti   volucres lacerent   in morte feraeque,           [ ]
 881              ipse sui miseret;   neque enim se dividit illim           [ ]
 882            nec removet satis a   proiecto corpore et illum             [2]
 883                se fingit sensu  -que suo contaminat adstans.           [ ]
 884                hinc indignatur   se mortalem esse creatum              [ ]
 885            nec videt in   vera nullum   fore morte alium se            [ ]?
 886             qui possit   vivus sibi se   lugere peremptum              [2]
 887           stansque iacentem se   lacerari urive dolere.                [u]!
 888        nam si in morte malumst   malis morsuque ferarum                [ ]
 889             tractari,   non invenio   qui non sit acerbum              [ ]?
 890              ignibus impositum   calidis torrescere flammis            [ ]
 891             aut in melle situm   suffocari atque rigere                [ ]?
 892             frigore, cum summo   gelidi cubat aequore saxi,            [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 893                 urgerive superne obtritum pondere terrae.              [1]!
 894        'Iam iam non   domus accipiet   te laeta, neque uxor            [ ]
 895              optima nec dulces   occurrent oscula nati                 [ ]
 896         praeripere et   tacita pectus   dulcedine tangent.             [ ]
 897             non poteris factis   florentibus esse, tuisque             [ ]
 898             praesidium. misero   misere' aiunt 'omnia ademit           [ ]
 899               una dies   infesta tibi   tot praemia vitae.'            [ ]
 900             illud in his rebus   non addunt 'nec tibi earum            [ ]
 901                 iam desiderium   rerum super insidet una.'             [ ]
 902         quod bene si   videant animo   dictisque sequantur,            [ ]
 903             dissoluant   animi magno   se angore metuque.              [ ]
 904          'tu quidem ut es leto   sopitus, sic eris aevi                [ ]?
 905          quod superest cunctis   privatus  doloribus aegris.           [2]
 906               at nos horrifico   cinefactum te prope busto             [ ]
 907                 insatiabiliter   deflevimus, aeternumque               [1]
 908               nulla dies nobis   maerorem e pectore demet.'            [ ]?
 909            illud ab hoc igitur   quaerendum est, quid sit amari        [ ]
 910       tanto opere, ad   somnum si res   redit atque quietem,           [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 911           cur quisquam aeterno   possit tabescere luctu.               [ ]
 912              Hoc etiam faciunt   ubi discubuere tenentque              [ ]
 913           pocula saepe homines   et inumbrant ora coronis,             [ ]
 914             ex animo ut dicant   'brevis hic est fructus homullis;     [ ]
 915        iam fuerit   neque post umquam   revocare licebit.'             [ ]
 916          tamquam in morte mali   cum primis hoc sit eorum,             [ ]?
 917              quod sitis exurat   miseros atque arida torrat,           [ ]
 918                aut aliae cuius   desiderium insideat rei.              [1]
 919       nec sibi enim   quisquam tum se   vitamque requirit,             [ ]?
 920          cum pariter   mens et corpus   sopita quiescunt.              [ ]
 921             nam licet aeternum   per nos sic esse soporem,             [ ]
 922                 nec desiderium   nostri nos adficit ullum.             [ ]?
 923           et tamen haudquaquam   nostros tunc illa per artus           [ ]
 924            longe ab sensiferis   primordia motibus errant,             [ ]
 925          cum correptus homo ex   somno se colligit ipse.               [ ]?
 926          multo igitur   mortem minus ad   nos esse putandumst,         [ ]
 927           si minus esse potest   quam quod nil esse videmus;           [ ]
 928            maior enim turba et   disiectus materiai                    [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)              8:00
 929               consequitur leto   nec quisquam expergitus exstat,       [ ]
 930         frigida quem semel est   vitai pausa secuta.                   [u]
 931               Denique si vocem   rerum natura repente                  [2]
 932         mittat et hoc   alicui nostrum   sic increpet ipsa             [ ]
 933      'quid tibi tanto operest,   mortalis, quod nimis aegris           [ ]
 934             luctibus indulges?   quid mortem congemis ac fles?         [ ]
 935              nam si grata fuit   tibi vita anteacta priorque           [ ]
 936               et non omnia pertusum congesta quasi in vas              [ ]!
 937               commoda perfluxere atque ingrata interiere,              [ ]!
 938            cur non ut   plenus vitae   conviva recedis                 [ ]
 939           aequo animoque capis   securam, stulte, quietem?             [ ]
 940          sin ea quae   fructus cumque es   periere profusa             [ ]
 941          vitaque in offensast,   cur amplius addere quaeris,           [ ]
 942             rursum quod pereat   male et ingratum occidat omne,        [ ]
 943             non potius   vitae finem   facis atque laboris?            [ ]
 944             nam tibi praeterea   quod machiner inveniamque,            [ ]
 945         quod placeat, nil est:   eadem sunt omnia semper.              [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 946            si tibi non   annis corpus   iam marcet et artus            [ ]
 947             confecti languent,   eadem tamen omnia restant,            [ ]
 948                omnia si pergas   vivendo vincere saecla,               [ ]
 949            atque etiam potius,   si numquam sis moriturus,'            [ ]
 950              quid respondemus,   nisi iustam intendere litem           [ ]
 951             naturam et   veram verbis   exponere causam?               [ ]
 952              grandior hic vero   si iam seniorque queratur             [ ]
 953           atque obitum   lamentetur   miser amplius aequo,             [ ]
 954            non merito inclamet   magis et voce increpet acri?          [ ]
 955        'aufer abhinc lacrimas,   balatro, et compesce querelas.        [ ]
 956               omnia perfunctus   vitai praemia marces.                 [ ]?
 957           sed quia semper aves   quod abest, praesentia temnis,        [ ]
 958              imperfecta tibi elapsast ingrataque vita                  [ ]!
 959                et nec opinanti   mors ad caput adstitit ante           [ ]
 960         quam satur ac   plenus possis   discedere rerum.               [ ]
 961                nunc aliena tua   tamen aetate omnia mitte              [ ]
 962          aequo animoque agedum   (?)magnis concede: necessest.'        [ ]
 963         iure, ut opinor, agat,   iure increpet inciletque.             [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 964               cedit enim rerum   novitate extrusa vetustas             [ ]
 965          semper, et ex   aliis aliud   reparare necessest:             [ ]
 966      nec quisquam in barathrum   nec Tartara deditur atra.             [ ]
 967              materies opus est   ut crescant postera saecla;           [ ]
 968            quae tamen omnia te   vita perfuncta sequentur;             [u]!
 969       nec minus ergo ante haec   quam tu cecidere, cadentque.          [ ]
 970             sic alid ex   alio numquam   desistet oriri                [ ]
 971               vitaque mancipio   nulli datur, omnibus usu.             [ ]
 972        respice item   quam nil ad nos   anteacta vetustas              [ ]
 973               temporis aeterni   fuerit, quam nascimur ante.           [ ]
 974          hoc igitur   speculum nobis   natura futuri                   [ ]
 975               temporis exponit   post mortem denique nostram.          [ ]
 976       numquid ibi horribile apparet, num triste videtur                [ ]!
 977             quicquam, non omni   somno securius exstat?                [ ]
 978               Atque ea nimirum   quaecumque Acherunte profundo         [ ]
 979          prodita sunt esse, in   vita sunt omnia nobis.                [ ]
 980            nec miser impendens   magnum timet aëre saxum               [ ]
 981           Tantalus, ut famast,   cassa formidine torpens;              [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)             12:00
 982            sed magis in   vita divum   metus urget inanis              [1]?
 983               mortalis   casumque timent   quem cuique ferat fors.     [ ]
 984          nec Tityon   volucres ineunt   Acherunte iacentem             [ ]
 985             nec quod sub magno   scrutentur pectore quicquam           [ ]
 986              perpetuam aetatem   possunt reperire profecto.            [ ]
 987               quamlibet immani   proiectu corporis exstet,             [ ]?
 988             qui non sola novem   dispessis iugera membris              [ ]
 989              obtineat, sed qui   terrai totius orbem,                  [ ]?
 990             non tamen aeternum   poterit perferre dolorem              [ ]
 991             nec praebere cibum   proprio de corpore semper.            [ ]
 992               sed Tityos nobis   hic est, in amore iacentem            [1]?
 993         quem volucres lacerant   atque exest anxius angor              [ ]
 994              aut alia   quavis scindunt   cuppedine curae.             [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 995               Sisyphus in vita   quoque nobis ante oculos est          [2]
 996          qui petere a   populo fascis   saevasque securis              [ ]
 997              imbibit et semper   victus tristisque recedit.            [ ]
 998            nam petere imperium   quod inanest nec datur umquam,        [ ]
 999           atque in eo   semper durum   sufferre laborem,               [ ]
 1000               hoc est adverso   nixantem trudere monte                [ ]
 1001            saxum quod tamen e   summo iam vertice rursum              [ ]
 1002             volvitur et plani   raptim petit aequora campi.           [ ]?
 1003         deinde animi ingratam   naturam pascere semper                [ ]
 1004           atque explere bonis   rebus satiareque numquam,             [ ]
 1005            quod faciunt nobis   annorum tempora, circum               [ ]
 1006           cum redeunt   fetusque ferunt   variosque lepores,          [ ]
 1007            nec tamen explemur   vitai fructibus umquam,               [ ]?
 1008       hoc, ut opinor, id est,   aevo florente puellas                 [ ]?
 1009         quod memorant laticem   pertusum congerere in vas,            [ ]
 1010            quod tamen expleri   nulla ratione potestur.               [ ]?
 1011            Cerberus et furiae   iam vero et lucis egestas,            [ ]
 1012           Tartarus horriferos   eructans faucibus aestus              [ ]?
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 1013         qui neque sunt usquam   nec possunt esse profecto.            [ ]
 1014             sed metus in vita   poenarum pro male factis              [ ]
 1015             est insignibus insignis, scelerisque luella,              [ ]!
 1016          carcer et horribilis   de saxo iactus  deorsum,              [ ]
 1017            verbera carnifices   robur pix lammina taedae;             [ ]
 1018       quae tamen etsi absunt,   at mens sibi conscia factis           [ ]
 1019         praemetuens   adhibet stimulos   torretque flagellis          [ ]
 1020             nec videt interea   qui terminus esse malorum             [ ]?
 1021           possit nec quae sit   poenarum denique finis                [ ]
 1022          atque eadem   metuit magis haec   ne in morte gravescant.    [ ]
 1023             hic Acherusia fit   stultorum denique vita.               [ ]!
 1024             Hoc etiam tibi tute interdum dicere possis                [ ]!
 1025            'lumina sis oculis   etiam bonus Ancus  reliquit           [ ]
 1026           qui melior   multis quam tu   fuit, improbe, rebus.         [ ]
 1027             inde alii   multi reges   rerumque potentes               [ ]?
 1028            occiderunt, magnis   qui gentibus imperitarunt.            [ ]
 1029        ille quoque ipse, viam   qui quondam per mare magnum           [ ]
 1030         stravit iterque dedit   legionibus ire per altum              [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)             16:00
 1031            ac pedibus   salsa docuit   super ire lacunas              [ ]
 1032           et contempsit equis   insultans murmura ponti,              [ ]
 1033         lumine adempto animam   moribundo corpore fudit.              [ ]
 1034            Scipiadas,   belli fulmen,   Carthaginis horror,           [ ]
 1035           ossa dedit   terrae proinde ac   famul infimus esset.       [ ]
 1036               adde repertores   doctrinarum atque leporum,            [ ]?
 1037             adde Heliconiadum   comites; quorum unus Homerus          [ ]
 1038            sceptra potitus eadem aliis sopitus  quietest.             [ ]!
 1039            denique Democritum   postquam matura vetustas              [ ]
 1040            admonuit   memores motus   languescere mentis,             [ ]
 1041               sponte sua leto   caput obvius obtulit ipse.            [ ]?
 1042            ipse Epicurus obit   decurso lumine vitae,                 [ ]
 1043          qui genus humanum ingenio superavit et omnis                 [u]!
 1044            restinxit, stellas   exortus ut aërius sol.                [ ]
 1045                tu vero dubitabis et indignabere obire?                [u]!
 1046           mortua cui vita est   prope iam vivo atque videnti,         [ ]
 1047              qui somno partem   maiorem conteris aevi                 [ ]
 1048           et vigilans stertis   nec somnia cernere cessas             [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 1049           sollicitamque geris   cassa formidine mentem                [ ]
 1050            nec reperire potes   tibi quid sit saepe mali, cum         [ ]
 1051                ebrius urgeris   multis miser undique curis            [ ]
 1052           atque animi incerto   fluitans errore vagaris.'             [ ]
 1053           Si possent homines,   proinde ac sentire videntur           [ ]
 1054           pondus inesse animo   quod se gravitate fatiget,            [ ]
 1055            e quibus id   fiat causis   quoque noscere et unde         [ ]
 1056          tanta mali   tamquam moles   in pectore constet,             [ ]
 1057       haud ita vitam agerent,   ut nunc plerumque videmus             [ ]
 1058       quid sibi quisque velit   nescire et quaerere semper            [ ]
 1059               commutare locum   quasi onus deponere possit.           [1]
 1060              exit saepe foras   magnis ex aedibus ille,               [ ]
 1061          esse domi   quem pertaesumst,   subitoque revertit,          [ ]
 1062           quippe foris   nilo melius   qui sentiat esse.              [ ]
 1063           currit agens mannos   ad villam praecipitanter,             [ ]
 1064               auxilium tectis   quasi ferre ardentibus instans;       [ ]
 1065             oscitat extemplo,   tetigit cum limina villae,            [ ]
 1066            aut abit in somnum   gravis atque oblivia quaerit,         [ ]
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 1067         aut etiam   properans urbem   petit atque revisit.            [ ]
 1068           hoc se quisque modo   fugit, at quem scilicet, ut fit,      [ ]
 1069      effugere haud potis est,   ingratis haeret et odit               [2]
 1070              propterea, morbi   quia causam non tenet aeger;          [ ]
 1071          quam bene si videat,   iam rebus quisque relictis            [ ]
 1072              naturam   primum studeat   cognoscere rerum,             [ ]
 1073              temporis aeterni   quoniam, non unius horae,             [ ]
 1074        ambigitur   status, in quo sit   mortalibus omnis              [ ]
 1075            aetas, post mortem   quae restat cumque, manenda.          [ ]
 1076        Denique tanto opere in   dubiis trepidare periclis             [ ]
 1077         quae mala nos subigit   vitai tanta cupido?                   [ ]?
 1078          certa quidem   finis vitae   mortalibus adstat               [ ]
 1079                  nec devitari   letum pote quin obeamus.              [ ]?
 1080               praeterea versamur ibidem atque insumus usque           [ ]!
 1081              nec nova vivendo   procuditur ulla voluptas.             [1]?
 1082       sed dum  abest quod avemus, id exsuperare videtur               [ ]!
 1083           cetera; post aliud,   cum contigit illud, avemus            [ ]
 1084          et sitis aequa tenet   vitai semper hiantis.                 [ ]?
  
 Titus Lucretius Carus: Om verdens natur, 3. bog (Oxford C.T.)
 1085         posteraque in dubiost   fortunam quam vehat aetas,            [ ]
 1086          quidve ferat   nobis casus   quive exitus instet.            [ ]
 1087             nec prorsum vitam   ducendo demimus hilum                 [ ]
 1088             tempore de mortis   nec delibare valemus,                 [ ]?
 1089            quo minus esse diu   possimus forte perempti.              [ ]
 1090        proinde licet quot vis   vivendo condere saecla;               [ ]
 1091            mors aeterna tamen   nilo minus illa manebit,              [1]
 1092            nec minus ille diu   iam non erit, ex hodierno             [ ]
 1093              lumine qui finem   vitai fecit, et ille,                 [2]?
 1094          mensibus atque annis   qui multis occidit ante.              [ ]
 _____________________________________________________________________________.. 

<<< versi / risultati [ ] della versificazione© >>>

Prossimo file n. 417
Titus Lucretius Carus: Om verdens natur 4,1-268 [Rerum natura]
Ritorna a INDEX !

%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: